yan yana iki gölge

Hiç çizilmemiş resimler gidilmemiş sabahlar var içimde 

Üç ayaklı sehpalar kuruyorum bilmediğim şehirlere 

Biraz daha sulasın diye yabani otları içim 

Göz döküyorum, göz koyuyorum içimdeki zalim sese 

İskembe taşımayı sevmem, çıkarıp yüreğimi öyle sesleniyorum 

Urgan kısa, yüreğim korkak, sehpa kurulu 

Sana yönelsin diye icat ettiğin bu gönlü 

İsyanın ve imkanın ortasında çıkarıp çıkıyorum zalim nara atan efendilerin kürsüsüne 

Kuş sesi, çocuk gülümsemesi, yan yana iki gölge 

Bir sabah yine kendimi kusuyorum 

Sevgilerin yazılması gereken beyaz gerçeklere 

Tanrım sen çocukları ve aşıkları koru ...

Yedi dağın kırlangıç sesleri 

Tohumu taşıyan kanatlı 

Yuvası göğsünde dirilen bulut 

Cam gibi seyrinde köylü 

İçinde açan alfabeden döküyor 

İbrik taşmış abdest yarım 

Dudağından yakalıyor meleği sen söyle ne yazdın 

Yer yüzü kaygan bir halı kanatlıya 

Çocuk kapı önü kandırıyor sesleri 

Kalemi yok yazgının, ne desin yaşamı katibin 

Nere vermeli nasıl dilemeli bu bileti 

Ey tanrı

Ölümden önce hep büyümeli mi 

Gölgeli bahçede çocuk sesleri

Yolun tam ortasına konuyor bu sabah, şehir bizim 

Sonsuzda insan değil bir kuş olsam

Az kişi kaynatıyor ocağını bu saatte, köşesinde bekliyorum şifa aradığım sesin 

Var mı bu alemin bir gölgesinde çiçek çizecek yerim 

Duman tütmesede köylü zihni çekiyorum sandalyeyi 

İnlemek geliyor içimden 

Asfalta değen dilim 

Yonca, arpa, papatya bölük bölük etti bizi makine 

Islak libas, çürümüş saman kokusu soluyorum sol yanımdan 

Küfürler eklemeden izaha yanaşmıyor hem cinsim 

Açık unutmuşlar sokak lambasını 

Gölgesiz yanan ne çok belirgin 

Tüm cesaretini toplamış yağmur bulutu gibi söyledim 

Oraleti bile bitiyor mu oturduğum kahvenin