Kelimelerle dokunuyor tenime kum saati 

Hayalimde ne çok yürüdüm bu kanat izlerini, yön tayini beklemeden güzelliğine ikram göğsüme serilmiş şiirler birde sulanacak yerler 

Suyun bile sesi var, ateşe hükmeden 

Neyle girilir bu dehlizeki hayallerin ortasında bağırıyor kaptan 

Vira ,

Soluna düşmüş biri, gözlerinden ak kanlar akan 

Hangi yaprağa emanet etsin ki sesini 

Kelimesiz uyusun içindeki dirilmiş hiç kişi 

Gölgesinden çiller çağırıyor beni 

İki yönüne çiçekler çizilmiş banknotlar dolu elleri 

Nasılda az boyu, boynunda dünyadan iri gerçekleri 

Koşup yetişse dumanı dağılan günlere ki 

Abdestini bozuyor yelkovan her iniltide 

Kaptan suskun 

Cenk taburu tam hiç kişi 

Karşıda sesleri ve cesetleri ne çok yok kişi 

Çocuk dalgın 

Üç kez vardım bu vakitte, ne çok susamış gözleri 

Üstümüzde dönüyor bu alemin gerçek sahipleri 

Küçük parmağım olmaz bu iş böyle dedi, yazılı bir mektuba söylerken gerçekleri 

Hangi borozan bölecek bu cemreyi cengin tam kenar yeri 

Gölgeli kelimeler meydanda 

Tenime değen seslerle 

Kanadından okuyorum tüm dirilere şiirler 

Mesai bitimi 

Çocuğum çocukça bir dilekçeyle 

Tan yeri bölmüş ekmeği 

Çeşmede akmıyor sevdanın rengi 

Haydi göğsünde ısla, gözlerinle böl, kelimelerinle bölüş dilekçemi 

Çocuk işçi, Arzuhalci 

Taşlara papatya çizmeyi öğrenmeli

Kaldırıma nereden başlanır bilmiyorum 

Ortasından yürürken köşelere düşüyor gölgem 

Üç hal buluyorum bekareti karşısında sabahın 

Bulmak demişken çiçek yaprakları hangi yöne düşüyor, 

İrini cebinde taşıyan annesinde süt, helalin de yoğurt arayan erler bunu neden bilmezler

Yansıma, kaynak, yansıyan 

Henüz karışmadı tanrı bilekleri şehir sokaklarına ondan mı cesareti ikinci harfi yazıp birinci harfi sonradan yazan kaynağın

Değiyor ve süzülüyor yansıyan 

Kör sevişmiş yuvaların çekili kepenkleri ağlayan duvarlarına 

Hal bulmak için açmış bir adem tüm duvarlarını 

Fabrika işi, işlenmiş çiçekler koruyor gözlerden haneyi, kaynak deyince değişken bir ses oluyor 

Fabrikalarda hayal edilmeyen renklerle 

Ne de Latif yağıyor 

Kaynağın dokunuşu yansıyana sura üflemekle görevli meleğimi çağırtıyor ne, içinden yağmurlar geçiyor pervazlarda sevişen kumruların 

Yansıma kirli ve temiz, iyi ve kötü terazi koymadan ne de misafir sever 

Tüm olup biteni söylemeye çalışmadan göğe geri dönen toprak gibi resmediyor alemi 

Alem ki içinde cevheri ademin

Yakıcılığından bahsedecek kimileri az sonraları 

Bugün nefes almayı unutmasınlar diye 

Fabrika dumanları kirletmeyecek içimizi, yuvalarda makine sesli kadınlar bağıracak, yenisini işlemeyecek insan çiçekli cam örtülerinin

Ve bilmeyecek kimseler kelimeden çalınmamış unutulmuş harflerin hangi gölgeye ikram edildiğini 

Yasal takibe düşmüş gölgesi ile bir adem

Kaynaktan kaynayan yaşam seslerine susuyor delice

Kısrak kozalak kızıl deryada gezip dursun

Yaprak saçıyor zemheriye üç kollu kedi 

Köylü kum saatine bakıp 

Veresiye yazdırıyor gönül defterine 

Bilmediği o kelimeyi

Şehre intikam yolunda oğlak sesleri

Beni ateşe çağıran donmuş dalların uğultusunda duyuyorum ilk sesimi 

İzler yok, değersen dokunulmamış toprağa ateşten medet yağdırsın yok eden kelimeleri aynaya 

Bu sis dilsiz ediyor yüreğimi 

Alfabelerden çıkan yön tabelalarını kabule el vermiyor arzuhalci halim 

Ki, şiir divanına ulaşırsa hiçliğim 

Musayı beklemeden dağılır gözümdeki irin yüklü dağlarım 

Aklım erseydi semerin üstünde mi beklerdim 

Kanat çarpmış küheylanların gölgesi yağarken yüzüme 

Yamaç bir bahçede bu semerden düştüm diye inlemezdi gençliğim 

Ermedi dönenmesinden döngü bulmakta memur olmaktan kaçındığım  bu alemin seslerine gönlüm 

Ve diledim yakmadan içimdeki kuru kırgın bahçeleri 

Çiçek kokuları taşırım her bahar ayrı bin bir hecede 

Sonsuza...

Cadde üzerinde kör sokakta son merdivenden inince 

Son arzuhalci bu semtte dirilmiş ilk gemi dediler

Bileti yok, kalemi kırık, abdestini tazeliyor kasabalılar 

Ve çıktım ruhumun üzerine son kelimelerle 

Kendimi okuyorum

Ömür,

giyilen al terlik erler yönünde 

Şiir, 

Kanat izi melekler yönünde 

Nereden seslensek yankısı gönülden duyulur bilinmez 

Çeşme başında yıkanmayı bekleyen eller gibi kimi gece

Tohumu toprağa geç attın diyen tanrı gibi sesler 

Çiçeğe durmuşlara tezgâhta yer ayıran erler 

Ki cemre düşmezse alnıma 

Nasıl çizeyim nefesime bin adından saçılan ışığı 

Dedi bir çocuk, kirlisi asılı dururken ipte 

Yetişebilseydi arzuhalciye 

Çevirecekti içini dünya diline

Yaşamayı öğrenirsem 

Ölmeyi de öğretir mi yastıktaki izim 

Çift çizgili bir yaşamı giyip dalıyorum taşların gölgesine 

Libaslar giyer miyiz dirilirken de 

İçimden açıyor ovası 

İnsan çiçeği buruşturmadan nasıl sarılır ki

Göğsünde kokan gözümde yaş 

Gönlümden akan çiçekler için tutulmamış yas

İzi kalmış tuşlarda bir alem 

Kim indi yerinden benden önce 

Köşeden dönen çocuk iz düşümünde güvercinlerin 

Sehpasına diziyor tüccar insan kasları 

Bıyıksız kediye yer vermiyor ışıklarda hiç kimse 

Çizgiler diyor birisi 

Abdesti bozan sokak ortasında bir meşk sesi 

Yaşamayı öğrenmeden nasıl dirilir ki

Yetişemedim arzuhalciye 

İçimi kim çevirir dünya diline

Tedavülden kaldırılmış yerlerde 

Dünyada geçersiz cemrelerce 

Şiirse şayet kuş sesleri yetmeli

Bir kadın çizin gökyüzüne 

Her şeyi görebilen 

Kimseler görmemiş bir kadın 

Ihlamurların çiçek açtığı vakitlerde 

Beyaz haberlerle gelen 

Haydi Aşkın esintisiyle bir kadın çizin

Saçları yıldızlar süslü bir kız ağladı hiç susmamaya 

Şehrin korkakları camlarda 

İrin yolları tıkalı sokaklarda yer altı kokular 

Son söz damlıyor abdesti bozuk çatıdan 

Gök yine kabarıyor lügatlarca

Aşkın gölgesinden kanat çarpıyor birkaçları 

Oyundan çağrılmış topraklar göğe gidiyor 

Merdiven çoktan hazır 

Hırsız kelimeler kahvaltı saatinden 

Jelatini sallıyor rüzgâr 

Eskiler kayboldular yeniler nerdeler 

Şehre gözleri yağdı bir kızın 

Köşede bir bilge nine 

Baharlar içine dönenlerin türküsü dudağında 

Ne razı yardıma ne duaya 

Değnek çalıyor kaldırımlara